Biznes

Co ma tresura psa do Twojej listy zadań?

Dariusz Młynarski
Dariusz Młynarski
20 listopada 2026 · 8 min czytania
Co ma tresura psa do Twojej listy zadań?

„Wychowywanie małego dziecka i tresura psa to w zasadzie to samo."

Taki wniosek padł podczas spaceru z kumplem, który ma malutką córeczkę. Teza, za którą w internecie mogę zebrać spory fpierdol. Ale weszło, i postanowiłem sprawę przeguglować. Wyszło, że błąd, jeśli chodzi o dziecko, ale prawda co do metody. Co więcej, ta sama metoda działa także na 57-latków. Sam od pół roku loguję swoje jedzenie w oczekiwaniu na ocenę apki „na zielono", a kilka tygodni temu wróciłem do listy pięciu zwycięstw na dzień.

Pies, dwulatek i ja mamy tę samą dopaminę

Padło stwierdzenie, że podobieństwo bierze się z inteligencji: dwulatek i pies są na podobnym poziomie, więc jedna metoda działa na obu.

Pewien border collie o imieniu Chaser rozpoznawał nazwy 1022 przedmiotów. Ale dwulatek robi rzecz, której nie robi żaden pies: przenosi zasadę z kuchni na podwórko, chociaż na podwórku jej nie ćwiczył. Psu „siad" z kuchni rozsypuje się w parku i trzeba go odbudować od zera.

Rozum nie ma z tym nic wspólnego. Po prostu, wszyscy: pies, dwulatek i ja mamy dopaminę, a ona zawsze działa tak samo: sygnał, moment i nagroda.

Przez dwa tygodnie gwiżdżę za darmo

Zamówiłem gwizdek do przywołania Ukiego, mojego malamuta. Kosztował 65 zł i ma zawsze ten sam ton, bo dla psa gwizdek jest słowem. Jak za każdym razem brzmi inaczej, pies nie wie, co to jest.

Instrukcja mówi, że przez pierwsze dwa tygodnie nie wolno mi nim niczego załatwić. Gwiżdżę, natychmiast daję mięso i nic nie wymagam: ani żeby przyszedł, ani żeby wstał z legowiska. Dopiero potem ten dźwięk zacznie dla niego cokolwiek znaczyć, bo będzie miał własną wartość.

Trzy zasady przenoszą się jeden do jednego

Wgraj sygnał, zanim zaczniesz wymagać.

Nowa rutyna najpierw musi coś dawać, a dopiero potem czegoś żądać. Raport, z którego ktoś pierwszego dnia dowiedział się czegoś o własnej sprzedaży, przyjmie się sam.

Nie wydawaj komendy, której nie wyegzekwujesz.

Jedno zignorowane gwizdnięcie kasuje robotę z wielu udanych powtórzeń, bo uczy psa, że dźwięk jest opcjonalny. W firmie trzymam jedną taką zasadę od lat: każda sprawa administracyjna idzie na helpdesk, nie do mnie mailem. Kiedy ktoś napisze na priv, załatwiam sprawę i odpisuję zawsze to samo zdanie: „Mam prośbę na przyszłość: zgłaszaj proszę sprawy administracyjne na helpdesk". Za każdym razem, nie co drugi.

Nie powtarzaj sygnału.

Powtórzony sygnał uczy, że piąty jest prawdziwy, a pierwsze cztery można olać. W zespole wygląda to potem tak, że „jemu trzeba trzy razy przypomnieć". Tego go nauczyłeś.

Metoda jest wspólna, cel jest przeciwny

W tresurze chodzi o to, żeby pies słuchał przewodnika. W wychowaniu dziecka i w prowadzeniu ludzi chodzi o odwrotność: o człowieka, który za jakiś czas przewodnika nie będzie potrzebował i będzie umiał odmówić, także rodzicowi, jeśli będzie trzeba. Mam na to własną zasadę: pomagam, ale nie wyręczam. Test jest prosty: czy po mojej pomocy ten człowiek zrobi to sam następnym razem?

Dlatego słowo „tresura" przy dziecku prosi się o awanturę. Awantura jest o cel i w tej sprawie ludzie mają rację. Mechanizm to osobna sprawa i jest wspólny dla wszystkiego, co ma dopaminę.

Raz na dziesięć razy ustąpisz i masz gorzej, niż gdybyś ustępował zawsze

Nagroda, która przychodzi nieregularnie, tworzy najtrwalszy nawyk ze wszystkich. Mózg nie wie, przy której próbie trafi, więc próbuje dalej.

Dlatego pies, któremu raz na dziesięć razy ulegniesz przy stole, prosi dłużej i głośniej niż pies, który dostaje zawsze. Stąd u siebie wolę mieć mniej zasad i trzymać je, niż mieć dużo i robić wyjątki.

Dziewięć lat temu obiecałem ciąg dalszy

O pięciu zwycięstwach dziennie pisałem już na tym blogu, 16 listopada 2017 roku. Wpis nazywał się „Prosta metoda na większą skuteczność" i kończył się obietnicą: za jakiś czas podzielę się wrażeniami z dłuższego grania w tę grę. Ciągu dalszego nie napisałem. Piszę go teraz.

Jako człek mocno technologiczny od razu ułożyłem sobie wtedy całość w dwóch aplikacjach w iPhonie. Wybił mi to z głowy zaprzyjaźniony lekarz, któremu opowiedziałem o metodzie. Samą metodę pochwalił, ale uparł się przy papierze. Zapisanie zdania ręką kosztuje wysiłek i angażuje mózg bardziej niż stuknięcie w ekran, więc lepiej wchodzi.

Kiedy mi to tłumaczył, przypomniały mi się ściągi ze szkoły. Robiłem je wymyślne, a potem prawie z nich nie korzystałem, bo jak zrobiłem porządną ściągę, to już umiałem, co trzeba. Kupiłem porządny zeszyt i zacząłem pisać.

Oryginał mieści się na jednej kartce

Metodę wymyślił amerykański przedsiębiorca Andy Frisella i nazwał ją „power list”, czyli lista mocy. Do Polski przyniósł ją Rafał Mazur z ZenJaskiniowca jako „pięć zwycięstw dziennie” i ta nazwa bardziej mi pasuje, bo od razu mówi, że to gra. Obu panom dziękuję, tak jak w 2017. Zasady są takie:

Rano albo wieczorem dzień wcześniej wypisujesz ręką pięć zadań na dziś. Nie mniej i nie więcej.

Na listę trafia tylko to, co naprawdę przybliża Cię do celu. Mycia zębów i spaceru z psem tam nie ma, chyba że właśnie z tego chcesz zrobić nawyk.

Wszystkie pięć ma się zmieścić w trzech, czterech godzinach. Reszta dnia jest Twoja.

Zrobione zadanie skreślasz od razu. Kiedy skreślisz wszystkie pięć, piszesz na kartce wielkie Z jak Zwycięstwo. Cztery z pięciu to P jak Przegrana. Remisów nie ma.

Tydzień wygrywasz, kiedy masz sześć Z z siedmiu dni, a miesiąc, kiedy wygrasz trzy tygodnie z czterech.

Zadania nie powinny pochodzić z jednej szuflady. Jeśli dziś najważniejszy jest biznes, niech biznesowe będą trzy, najwyżej cztery, a resztę daj ciału albo głowie.

To, co ma wejść w nawyk, wpisujesz codziennie. Kiedy wejdzie, znika z listy i robi miejsce następnemu.

A jeśli pięć to dla Ciebie za dużo, zrób trzy. Lista ma pracować dla Ciebie.

Skreślenie to gwizdek, który daję sam sobie

Skreślenie to nie nagroda, tylko sygnał, że „policzyło się", wydany od razu. Tak zwany marker, czyli to samo, co gwizd dla psa, tylko że nie ma w tym przewodnika: gwiżdżę sam na siebie.

Dlatego działa skupienie na dany dzień, a nie cel roczny. Cel roczny nie ma markera, a nagroda, która przyjdzie z opóźnieniem, uczy czegoś innego, niż chciałeś.

Dziś gram w telefonie, nie w zeszycie. Listę trzymam w aplikacji z zadaniami i odhaczam każde od razu po zrobieniu. Wieczorem mój asystent AI liczy wynik i wpisuje Z albo P do notatki dnia, a jeśli o 20:00 skreśleń jest za mało, dostaję wiadomość. W 2017 potrzebowałem zeszytu, żeby lista weszła mi do głowy. Dziś wystarcza mi telefon, byle odhaczenie przychodziło od razu, a nie wieczorem z pamięci.

Mój pierwszy tydzień skończył się przegrany, trzy do siedmiu

Gram od 9 listopada. W pierwszym pełnym tygodniu wygrałem trzy dni z siedmiu.

Próg dnia miałem już obniżony. Moja lista ma mieć najwyżej siedem pozycji, a dzień wygrywa pięć skreśleń. Zszedłem z siedmiu na pięć jeszcze przed startem, bo zdarzają się dni, w których nie ma siedmiu rzeczy wartych tej listy, a taki dzień nie ma być przegrany. I to nie wystarczyło.

Trener w takiej sytuacji nie dokłada psu motywacji, tylko zdejmuje mu jedną trudność. Zrobiłem to samo. 15 listopada zdjąłem z listy ruch. Ruszam się dalej, ale ruch zrobił się rutyną, a oryginał mówi jasno: co weszło w nawyk, schodzi z listy i robi miejsce. Lista, której nie da się wygrać, uczy przegrywania.

Drugi tydzień zaczął się gorzej. We wtorek przegrałem, a w środę z dziesięciu pozycji skreśliłem dwie. Po środzie tydzień był już przegrany, bo do sześciu Z nie dało się dobić.

Mogłem odpuścić do poniedziałku. Zamiast tego wygrałem czwartek, a dziś, kiedy to piszę, gram o piątek. Tygodnia już nie uratuję, ale każdy dzień dalej jest do wygrania.

Czwartek nauczył mnie jeszcze jednego. Wygrałem go, ale na liście stało trzynaście pozycji. Trzynaście pozycji to spis życzeń, a oryginał ma na to proste lekarstwo: wszystko ma się zmieścić w trzech, czterech godzinach.

Gram dalej. Następny dzień jest do wygrania niezależnie od tego, jak poszedł poprzedni.

Jak zrobić to u siebie

Jeśli to dla Ciebie nowość, nie musisz zaczynać od pięciu. Trzy wystarczą, bo lepiej wygrać trzy niż przegrać pięć.

Weź kartkę, tak jak ja w 2017 roku. Napisz na niej ręką trzy rzeczy, które zrobisz dziś i które zależą wyłącznie od Ciebie. Skreślaj każdą od razu po zrobieniu, a wieczorem postaw na dole wielkie Z albo P.

🖖 Pomyślności!

PS. To samo działa na każdej zasadzie, którą ogłosiłeś w swoim zespole. Jeśli robisz od niej wyjątek raz na dziesięć razy, uczysz ludzi dokładnie tego wyjątku.

PS2. Gwizdek jeszcze nie dotarł. Jak dotrze, napiszę, jak poszło wgrywanie nowego sygnału. Tym razem ciąg dalszy naprawdę nastąpi.

🤖 Grafika wygenerowana z pomocą AI.

Chcesz dostawać kolejne takie teksty mailem?

Wypisujesz się jednym kliknięciem. 🖖 Pomyślności!

Dariusz Młynarski

Dariusz Młynarski

Ekonomista z duszą mechanika. W networku od 2003, w WellU od 2010, AI pokazuję ludziom nietechnicznym. Formę mierzę zegarkiem, zamiast zgadywać.

Więcej o mnie

Newsletter

Raz w tygodniu jedna historia, w której robotę robi mój asystent AI. Zaczynasz od początku.

Zapisuję się
Kontakt FacebookInstagramLinkedInYouTube