Biznes

Jednometrowa rzeczywistość. Wszystko, na co masz wpływ, masz w zasięgu ręki

Dariusz Młynarski
Dariusz Młynarski
20 listopada 2026 · 6 min czytania
Jednometrowa rzeczywistość. Wszystko, na co masz wpływ, masz w zasięgu ręki

Na trzecim kilometrze Runmageddonu byłem pewien, że nie dam rady. Dobiegłem, bo przestałem patrzeć na metę i zająłem się tym, co miałem w zasięgu ręki. Tak poznałem jednometrową rzeczywistość: wszystko, na co masz jakikolwiek wpływ, leży w promieniu metra od Ciebie.

Tu noga, tu się złapię, tam przytrzymam

Poszedłem za namową przyjaciół i zapisałem się na Runmageddon: 12 kilometrów po lesie i 50 zwariowanych przeszkód. Do tamtej pory nie przebiegłem takiego dystansu nawet po prostej, więc zamiar był nieco kozacki. Ale czego nie zrobi facet w średnim wieku, żeby pokazać światu, że może.

Na trzecim kilometrze wiedziałem, że nie ma opcji. Pobiadoliłem sobie, poprzeklinałem siarczyście przez kilka minut, a potem teren zrobił się trudniejszy. Dziury, przepychanka między drzewami, na skarpę, ze skarpy. Siłą rzeczy więcej uwagi szło w stawianie kolejnych kroków. Tu noga, tu się złapię, tam przytrzymam.

I tak zakręt za zakrętem, pod górkę, z górki, przeszkoda, chwila oddechu, kolejny zakręt. Chrzanić tempo i to, że wyprzedzają mnie jakieś szczeniaki. Byle kolejne kilka kroków. Przestałem nawet patrzeć na zegarek („daleko, kurwa, jeszcze?”) i straciłem rachubę, ile mam za sobą, a ile przed sobą.

„Po chwili” zorientowałem się, że do mety został niecały kilometr. Że przebiegłem te walone 12 kilometrów!

I wtedy mnie olśniło. Wciągnąłem się w proces, czyli przebieganie kolejnych metrów w trudnym terenie, tak mocno, że odkleiłem się od celu, czyli od dwunastu kilometrów i pięćdziesięciu przeszkód. Po latach słuchania o filozofii „tu i teraz” pierwszy raz zrozumiałem, o co w niej chodzi.

Instruktor na linie powiedział: trzymaj się swojego metra

Krótko po tym biegu trafiłem na określenie, które nazwało to, co przeżyłem. Pochodzi z biograficznej książki byłego komandosa Navy SEALs.

Młody żołnierz wspina się podczas ćwiczeń po niemal pionowej ścianie. Robi to pierwszy raz i w pewnym momencie strach go paraliżuje. Nie może ruszyć się ani w górę, ani w dół. Obok pojawia się doświadczony instruktor, dynda sobie swobodnie na linie i mówi mniej więcej tak:

„Młody, trzymaj się swojej jednometrowej rzeczywistości. Wszystko, na co masz jakikolwiek wpływ, jest w zasięgu metra od Ciebie. Twój los zależy od tego, co chwycisz i jak postawisz stopę. Skup się tylko na tym. Olej całą resztę, bo jeśli stąd nie zejdziesz, nic innego nie ma znaczenia.”

Dla porządku: w oryginale były to trzy stopy (3-feet reality). Metr brzmi po polsku lepiej, a różnica to kilka centymetrów.

Daleko jeszcze?

Cel daleko przed Tobą działa jak meta widziana z trzeciego kilometra. Co chwilę sprawdzasz, ile jeszcze, a ponieważ zawsze jest daleko, rośnie frustracja. Powtarzana długo, staje się nawykiem, a nawyk frustracji zabija motywację. Szerzej pisałem o tym we wpisie „Cele kontra procesy”, tym z operatorem koparki.

Celu nie wyrzucam. Traktuję go jak kierunek ruchu, a robotę robię na metrze wokół siebie.

Uczucia są jak pogoda

Spora część branży rozwoju osobistego uczy, że najpierw trzeba poczuć motywację i mieć właściwe przekonania, a działanie przyjdzie samo. Ciekawa metoda oszukiwania samego siebie.

Na drugim biegunie stoi japoński psychiatra Shoma Morita, który żył i praktykował w czasach Freuda. Według niego to, jak się czujemy, jest tylko wskazówką co do chwili obecnej i nie da się tego kontrolować. Uczucia nam się przydarzają, w wyniku tego, co się dzieje. Mając paskudny nastrój, możemy dalej robić to, co trzeba. Jego metoda mieści się w trzech krokach:

  1. Zaakceptuj to, co czujesz. Traktuj to jak pogodę: nie masz na nią wpływu, więc ubierasz się stosownie i idziesz. Deliberowanie nad pogodą to marnowanie energii.
  2. Wiedz, dokąd idziesz. Bez oklejania lodówki i kompulsywnego sprawdzania, ile jeszcze. Wystarczy kierunek.
  3. Zrób, co trzeba. Nastroju nie kontrolujesz, zachowanie tak. Zrób cokolwiek, co możesz wykonać od ręki, byle przybliżało Cię do tego, czego chcesz. PRZYBLIŻAŁO, nie gwarantowało.

Dlatego najważniejsze pytanie u Mority brzmi: co jest do zrobienia TERAZ?

Dwulatek nie odróżnia jutra od wczoraj

Kto miał małe dziecko, ten pamięta „jutro byliśmy u babci”. Do trzeciego, czwartego roku życia dziecko nie odróżnia jutra od wczoraj, a aplikacja „kalendarz” wgrywa się trochę później.

A w tym samym czasie dzieciak odwala gigantyczną robotę. Od zera uczy się chodzić, jeść łyżką i widelcem, korzystać z toalety i płynnie mówić w języku, który na początku jest dla niego tak samo obcy jak suahili. Wszystko to robi wyłącznie dziś i teraz, i tysiące razy jest z siebie dumny.

„Ucz się, żeby za 15 lat mieć dobrą pracę” działa na niego słabo. „Zrób to teraz, a potem idziemy na lody” działa świetnie, pod warunkiem że lody są zaraz, a nie za trzy dni. To ten sam mechanizm, o którym pisałem przy tresurze psa i liście zadań: nagroda musi przyjść od razu, inaczej uczy czegoś innego.

Innymi słowy, dziecko do pewnego wieku w naturalny sposób siedzi w jednometrowej rzeczywistości i wychodzi na tym naprawdę dobrze.

Im trudniej, tym łatwiej

Zauważyłem jeszcze jedną rzecz. Im więcej uwagi wymaga to, co dzieje się teraz, tym łatwiej oderwać się od sprawdzania, ile jeszcze do mety. Na prostej ścieżce co chwilę zerkałbym na zegarek. W dziurach i na skarpach nie miałem na to czasu. Innymi słowy, im jest trudniej, tym jest łatwiej.

Twórca trasy Runmageddonu zrobił dobrą robotę. Postawił 50 przeszkód na tyle trudnych, że trzeba się postarać, i na tyle wykonalnych, że da im radę większość ludzi. Uczestnik dostaje więc 50 okazji, żeby poczuć dumę. Dokładnie tak działa moja lista pięciu zwycięstw dziennie: pięć rzeczy w zasięgu ręki i pięć skreśleń, zamiast jednej mety za rok.

Jak to zrobić u siebie

Następnym razem, kiedy złapiesz się na pytaniu „daleko jeszcze?”, zadaj sobie zamiast niego pytanie Mority: co jest do zrobienia TERAZ? I zrób pierwszą rzecz, która leży w zasięgu Twojej ręki.

🖖 Pomyślności!

PS. Ten tekst powstał kilka lat temu jako mały e-book, który rozdawałem za darmo. Wyjąłem go z szuflady, bo pasuje do gry w pięć zwycięstw dziennie jak ulał.

🤖 Grafika wygenerowana z pomocą AI.

Chcesz dostawać kolejne takie teksty mailem?

Wypisujesz się jednym kliknięciem. 🖖 Pomyślności!

Dariusz Młynarski

Dariusz Młynarski

Ekonomista z duszą mechanika. W networku od 2003, w WellU od 2010, AI pokazuję ludziom nietechnicznym. Formę mierzę zegarkiem, zamiast zgadywać.

Więcej o mnie

Newsletter

Raz w tygodniu jedna historia, w której robotę robi mój asystent AI. Zaczynasz od początku.

Zapisuję się
Kontakt FacebookInstagramLinkedInYouTube